ΒΗΛΑΡΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Γεννήθηκε στα Κύθηρα το 1771 και πέθανε το 1823. Καταγωγή από την Ήπειρο. Γιός του Γιαννιώτη γιατρού Στέφανου Βηλαρά , από τον οποίο διδάχθηκε γαλλικά, ιταλικά και λατινικά. Σπούδασε στην Ιταλία γιατρός στα Πανεπιστήμια Πάδοβας και Μπολώνιας. Το 1897 συμμετείχε σε κινητοποίηση Ελλήνων σπουδαστών εμπνευσμένη από τις ιδέες του Ναπολέοντα, αλλά η δίωξή του σταμάτησε όταν ο Κορσικανός κατάλαβε τη Βενετία. Τον επόμενο χρόνο γύρισε στα Γιάννενα παντρεμένος με την κόρη του έμπορου Αλέξανδρου Γεροπάνου. Διορίσηκε οικογενειακός γιατρός του Βελή Πασά και τον ακολούθησε σε όλες τις εκστρατείες στο Μωριά και τη Θράκη επί μία δεκαετία. Τον Αύγουστο του 1820 η μεγάλη φωτιά των Ιωαννίνων κατέστρεψε το σπίτι του. Κατέφυγε στο χωριό Τσεπέλοβο και πέθανε πάφτωχος από μαρασμό στις 28 Αυγούστου του 1823.

Έργα του:
Η Ρωμέϊκη γλώσσα, 1814.
Άπαντα, 1827.